สิ่งที่ JACK MA อยากบอกคนไทยในวันนี้ ความสำเร็จของ JACK MA ทำมาทั้ง 5 บริษัท เป็นผลมาจาก ความผิดพลาดมากกว่า 5,000 ครั้งที่เค้าทำมา - คำแนะนำ 4 อย่างสำหรับ Young Entrepreneur - 1. ให้ใช้สมองคิด ก่อนที่จะเชื่อสิ่งต่าง เมื่อมีคนบอกว่าใช่ ให้ใช้เวลาคิดถึงแม้เราจะไม่เชื่อ หลายครั้งที่เราพบคำตอบจากการ ไม่เชื่อและหยุดคิด 2. มองโลกในแง่ดี ให้มองทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกการกระทำคือสิ่งที่สอนเรา เรียนรู้จากทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนดังมีชื่อเสียง หรือเจ้าของกิจการเล็ก ก็มีสิ่งให้เราเรียนรู้ได้เสมอ เมื่อเรายังเล็ก จงทำให้ใจยิ่งใหญ่ แต่พอเมื่อเราเติบใหญ่ จงเข้าใจแบบคนตัวเล็ก เมื่อทุกคนเรียนรู้จากสิ่งที่ทำ โดยค่อยๆ ทำจากเรื่องเล็กๆ และพัฒนาต่อเนื่องไป อีก 10 ปี สังคมเราจะได้คนที่ประสบผลสำเร็จเยอะขึ้น 3. ให้มองหา Partner ที่ดี เพราะคนเราไม่สามารถประสบผลสำเร็จโดยลำพังด้วยตัวเอง 4. อย่ายอมแพ้ วันนี้ อาจจะลำบาก พรุ่งนี้ จะลำบากยิ่งกว่า แต่วันมะรืน จะสดใสกว่าที่ผ่านมา อย่าตกม้า ยอมตายก่อนพรุ่งนี้เย็น Today is difficult Tomorrow is much more difficult The day after tomorrow is beautiful But most of people die tomorrow evening หลักการ "ทนอีก 3 วัน" ของ Jack Ma คือ ถ้าเกิดว่าท้อสุดๆ ให้ลองบอกตัวเองทนอีก 3 วันดู เค้าใช้หลักการนี้ผ่านปัญหามาแล้วหลายครั้ง - คำแนะนำเรื่องการเงินสำหรับ Startup - ผมไม่ชอบคนที่บอกว่า "ถ้าผมมีเงิน ผมจะทำ .... " แต่ผมชอบคนที่บอกว่า "ผมไม่มีเงิน แต่ผมก็ยังทำสิ่งนี้ได้" Alibaba ก่อตั้งในปี 1999 ด้วยผู้ร่วมก่อตั้ง 18 คน เงินทุนเริ่มต้น $50,000 โดยเป็นเงินจากผู้ร่วมก่อตั้งทั้งหมด และห้ามขอยืมจากคนอื่นมา เพราะ Jack ต้องการ สอนให้ผู้ร่วมก่อตั้งทุกคนมีสำนึกรับผิดชอบกับเงินที่ลงไป Jack แนะนำให้เริ่มธุรกิจจาการใช้เงินของตัวเอง หรือคนรุ้จักก่อน เมื่อผลงานมันดีถึงจุดนึงแล้ว ธนาคารและนักลงทุนจะยอมรับและลงทุนได้ สิ่งสำคัญคือ คุณต้องใช้จ่ายอย่างรอบคอบที่สุด และโน้มน้าวกลุ่มคนที่เชื่อมั่นในตัวคุณ และรับผิดชอบต่อความเชื่อมั่นนั้นอย่างที่สุด - 3 เหตุผล ที่ทำให้ Alibaba ประสบผลสำเร็จ - Jack เคยไปพูดให้นักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งนึงฟังว่าทำไม Alibaba จึงเป็น Startup ที่ประสบผลสำเร็จ มีอยู่ 3 ข้อ 1. ไม่มีเงิน ปัญหาของ Startup หลายที่คือ มีเงินเยอะไป ทำให้ใช้จ่ายแย่างไม่รอบคอบ แต่ Alibaba ไม่มีเงินมากนัก ทำให้เค้าใช้จ่ายอย่างระวัง 2. ไม่มีความรู้ด้านเทคโนโลยี ทำให้ระบบที่ Alibaba ทำออกมา เน้นไปที่การใช้งานของผู้ใช้งานเป็นหลัก โดย Jack ซึ่งไม่ใช่วิศวกร จะเป็นคนทดลองใช้ ถ้า Jack ใช้เป็นแสดงว่าผู้ใช้ก็น่าจะใช้เป็น 3. ไม่มีการวางแผน เนื่องจากเทคโนโลยี และความต้องการของลูกค้า เปลี่ยนแปลงเร็วมาก Alibaba จึงโฟกัสอยู่กับการหาความต้องการที่แท้จริงของลูกค้า และสร้างความสุขให้กับทุกส่วนที่เกี่ยวข้อง จงทำให้มั่นใจว่า คุณรู้ว่าลูกค้าคุณต้องการอะไร จงทำให้มั่นใจว่าทีมงานของคุณมีความสุข เพราะเมื่อทีมงานคุณมีความสุข ลูกค้าคุณจะมีความสุข เมื่อลูกค้าคุณมีความสุข หุ้นส่วนคุณจึงมีความสุข - หลักการของการมีเงิน - หากเรามีเงินสัก 1-2 ล้านเหรียญ นั้นก็เพียงพอทำให้เรามีความสุขแล้ว แต่ถ้าหากเราเริ่มมีเงินสัก 10-20 ล้านเหรียญ เราจะเริ่มมีปัญหากับการใช้เงิน เพราะต้องคอยหาวิธีลงทุน วิธีจัดการกับมัน แต่ถ้าเรามี 1 พันล้านเหรียญขึ้นไป นั้นไม่ใช่เงินของเรา แต่มันเป็นเงินของสังคมที่ให้เรามาเพื่อใช้จ่ายแทนสังคม เพราะชัดเจนว่าเราเป็นคนที่ใช้จ่ายเงินเป็นกว่าคนส่วนใหญ่ของสังคม เพราะฉะนั้นผมจะคิดเสมอว่าจะใช้เงินนั้นสร้างประโยชน์ต่อสังคมได้อย่างไร - ตัวชี้วัดของ Alibaba - Alibaba ไม่วัดผลการประสบผลสำเร็จด้วย มูลค่าที่บริษัทสามารถทำกำไรได้ แต่วัดจาก มูลค่าที่บริษัท SME สามารถทำกำไรได้ ผ่านการสนับสนุนของ Alibaba - เรื่องการพัฒนาตนเอง (Career Development) - ไม่มีใครสามารถพัฒนา Career ของเค้าเองได้นอกจากตัวเค้าเอง จงหาโอกาสที่จะพัฒนาตัวเองเสมอ แล้วเลิกบ่น ทุกครั้งที่บ่น ยิ่งทำให้เรามองโลกในแง่ลบ และห่างไกลความสำเร็จมากขึ้น - เรื่องของ Human vs Machine - ในเวลาไม่นานนี้ คนจะตกงานมากขึ้น เพราะเทคโนโลยี แต่ จะมีงานในรูปแบบใหม่ขึ้นมาทดแทนมากขึ้น -เมื่อคุณคุยกับ SMEs ถึงธุรกิจของเขา ในนัยน์ตาเขา คุณจะเห็น ความฝัน ความหลงใหล และความมุ่งมั่น เมื่อคุณคุยกับ Corporate ถึงธุรกิจของเขา ในนัยน์ตาเขา คุณจะเห็นแต่เงิน ผมจะบอกให้ว่า คุนรักที่จะคุยกับคุณ เพราะเขารักพลังในตัวคุณ ชอบที่จะฟังในความฝัน ความหลงใหลของคุณ แต่ถ้าวันใดในสายตาคุณมีแต่เงิน ที่จะเอาแต่ผลประโยชน์จากคนฟัง เขาจะไปทันที ในอดีตถึงปัจจุบัน เราใช้คนเหมือน เครื่องจักร แต่ในอนาคต เราจะใช้เครื่องจักรแทนคน ได้แก่การจัดการองค์ความรู้ต่างๆ ส่วนงานของคน คือ ต้องใช้ ความคิด จินตนาการ และ ความสร้างสรร ซึ่งเป็นเรื่องที่เครื่องจักร ทำไม่ได้ สงครามโลกครั้งที่ 3 จะเกิดขึ้นโดยมีต้นกำเนิดจาก ข้อมูลและเทคโนโลยี ความสำเร็จ’ ในนิยามของผม ไม่ใช่เงิน.. ไม่ใช่อำนาจ.. แต่เป็นประสบการณ์ ประสบการณ์ที่คุณจะเอาไปเล่า ไปสอนให้คนรุ่นหลังฟังได้ หากคุณใกล้จะตาย เงินและอำนาจจะเอาไปทำอะไรเล่า แต่ประสบการณ์ของคุณ สามารถช่วยลูกหลานและคนรุ่นหลังของคุณได้ - แนะนำรัฐบาลและคนไทย - Jack และทีม Alibaba ได้มีโอกาสคุยกับนายก และเห็นว่ากำลังดำเนินนโยบายที่ดี เกี่ยวกับเรื่อง Cashless Society (คือ สังคมที่ไม่ใช้เงินจริงๆ แต่ใช้ผ่านดิจิตอล) ซึ่งจะช่วยเพิ่มความโปร่งใส ลดเรื่อง Coruption ทาง Alibaba เองก็ยินดีที่จะเข้ามาช่วย สำคัญคือ เราจะต้องเชื่อถือ และมั่นใจในผู้นำ เพราะถ้าไม่ ทำอะไรออกไปก็คงไม่เกิดผลที่ดีขึ้นมาได้ - มุมมองเรื่องศาสนาของ Jack ประเด็นสุดท้ายของการพูดคุย Jack บอกว่า ชอบประเทศไทย โดยเฉพาะเรื่องที่ประเทศไทยนับถือศาสนาพุทธ ในอดีตถึงปัจจุบัน โลกเราถูกขับเคลื่อนด้วยความรู้ (Knowledge) แต่ต่อไป โลกเราจะถูกขับเคลื่อนด้วยปัญญา (Wisdom) Jack เข้าใจถึงรายละเอียดของพุทธมากพอ ถึงขนาดอธิบายเปรียบเทียบว่า สำหรับชาวจีนส่วนใหญที่นับถือ "เต๋า" จะเน้นการพัฒนากายให้สัมพันธ์กับธรรมชาติ "ขงจื๊อ" จะเน้นการพัฒนากาย ให้สัมพันธ์กับสังคม "พุทธ" จะเน้นพัฒนากาย ให้สัมพันธ์กับปัญญาและจิตวิญญาณ ดังนั้น ศาสนาพุทธ จึงเป็นศาสนาที่ว่าด้วยเรื่องปัญญา จึงสอดคล้องกับแนวทางแห่งอนาคตของโลกเรา Thkz cr - Guy Nakrin #Nebula / Natthanan Janesaksrisakul #DigitalJam2016 Photo cr: Bangkok Post

สิ่งที่ JACK MA อยากบอกคนไทยในวันนี้

ความสำเร็จของ JACK MA
ทำมาทั้ง 5 บริษัท เป็นผลมาจาก
ความผิดพลาดมากกว่า 5,000 ครั้งที่เค้าทำมา

- คำแนะนำ 4 อย่างสำหรับ Young Entrepreneur -
1. ให้ใช้สมองคิด ก่อนที่จะเชื่อสิ่งต่าง
  เมื่อมีคนบอกว่าใช่ ให้ใช้เวลาคิดถึงแม้เราจะไม่เชื่อ หลายครั้งที่เราพบคำตอบจากการ ไม่เชื่อและหยุดคิด
 
2. มองโลกในแง่ดี
  ให้มองทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกการกระทำคือสิ่งที่สอนเรา เรียนรู้จากทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนดังมีชื่อเสียง หรือเจ้าของกิจการเล็ก ก็มีสิ่งให้เราเรียนรู้ได้เสมอ
 
  เมื่อเรายังเล็ก จงทำให้ใจยิ่งใหญ่
  แต่พอเมื่อเราเติบใหญ่ จงเข้าใจแบบคนตัวเล็ก

  เมื่อทุกคนเรียนรู้จากสิ่งที่ทำ โดยค่อยๆ ทำจากเรื่องเล็กๆ และพัฒนาต่อเนื่องไป อีก 10 ปี สังคมเราจะได้คนที่ประสบผลสำเร็จเยอะขึ้น
 
3. ให้มองหา Partner ที่ดี เพราะคนเราไม่สามารถประสบผลสำเร็จโดยลำพังด้วยตัวเอง

4. อย่ายอมแพ้

วันนี้ อาจจะลำบาก
พรุ่งนี้ จะลำบากยิ่งกว่า
แต่วันมะรืน จะสดใสกว่าที่ผ่านมา
อย่าตกม้า ยอมตายก่อนพรุ่งนี้เย็น

Today is difficult
Tomorrow is much more difficult
The day after tomorrow is beautiful
But most of people die tomorrow evening

หลักการ "ทนอีก 3 วัน" ของ Jack Ma
คือ ถ้าเกิดว่าท้อสุดๆ ให้ลองบอกตัวเองทนอีก 3 วันดู
เค้าใช้หลักการนี้ผ่านปัญหามาแล้วหลายครั้ง

- คำแนะนำเรื่องการเงินสำหรับ Startup -
ผมไม่ชอบคนที่บอกว่า
"ถ้าผมมีเงิน ผมจะทำ .... "
แต่ผมชอบคนที่บอกว่า
"ผมไม่มีเงิน แต่ผมก็ยังทำสิ่งนี้ได้"

Alibaba ก่อตั้งในปี 1999 ด้วยผู้ร่วมก่อตั้ง 18 คน
เงินทุนเริ่มต้น $50,000 โดยเป็นเงินจากผู้ร่วมก่อตั้งทั้งหมด
และห้ามขอยืมจากคนอื่นมา เพราะ Jack ต้องการ
สอนให้ผู้ร่วมก่อตั้งทุกคนมีสำนึกรับผิดชอบกับเงินที่ลงไป

Jack แนะนำให้เริ่มธุรกิจจาการใช้เงินของตัวเอง
หรือคนรุ้จักก่อน เมื่อผลงานมันดีถึงจุดนึงแล้ว
ธนาคารและนักลงทุนจะยอมรับและลงทุนได้
สิ่งสำคัญคือ คุณต้องใช้จ่ายอย่างรอบคอบที่สุด
และโน้มน้าวกลุ่มคนที่เชื่อมั่นในตัวคุณ
และรับผิดชอบต่อความเชื่อมั่นนั้นอย่างที่สุด

- 3 เหตุผล ที่ทำให้ Alibaba ประสบผลสำเร็จ -
Jack เคยไปพูดให้นักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งนึงฟังว่าทำไม Alibaba จึงเป็น Startup ที่ประสบผลสำเร็จ มีอยู่ 3 ข้อ
1. ไม่มีเงิน
  ปัญหาของ Startup หลายที่คือ มีเงินเยอะไป ทำให้ใช้จ่ายแย่างไม่รอบคอบ แต่ Alibaba ไม่มีเงินมากนัก ทำให้เค้าใช้จ่ายอย่างระวัง

2. ไม่มีความรู้ด้านเทคโนโลยี
  ทำให้ระบบที่ Alibaba ทำออกมา เน้นไปที่การใช้งานของผู้ใช้งานเป็นหลัก โดย Jack ซึ่งไม่ใช่วิศวกร จะเป็นคนทดลองใช้ ถ้า Jack ใช้เป็นแสดงว่าผู้ใช้ก็น่าจะใช้เป็น

3. ไม่มีการวางแผน
  เนื่องจากเทคโนโลยี และความต้องการของลูกค้า เปลี่ยนแปลงเร็วมาก Alibaba จึงโฟกัสอยู่กับการหาความต้องการที่แท้จริงของลูกค้า และสร้างความสุขให้กับทุกส่วนที่เกี่ยวข้อง

จงทำให้มั่นใจว่า คุณรู้ว่าลูกค้าคุณต้องการอะไร
จงทำให้มั่นใจว่าทีมงานของคุณมีความสุข
เพราะเมื่อทีมงานคุณมีความสุข ลูกค้าคุณจะมีความสุข
เมื่อลูกค้าคุณมีความสุข หุ้นส่วนคุณจึงมีความสุข

- หลักการของการมีเงิน -
หากเรามีเงินสัก 1-2 ล้านเหรียญ
นั้นก็เพียงพอทำให้เรามีความสุขแล้ว

แต่ถ้าหากเราเริ่มมีเงินสัก 10-20 ล้านเหรียญ
เราจะเริ่มมีปัญหากับการใช้เงิน
เพราะต้องคอยหาวิธีลงทุน วิธีจัดการกับมัน

แต่ถ้าเรามี 1 พันล้านเหรียญขึ้นไป นั้นไม่ใช่เงินของเรา
แต่มันเป็นเงินของสังคมที่ให้เรามาเพื่อใช้จ่ายแทนสังคม
เพราะชัดเจนว่าเราเป็นคนที่ใช้จ่ายเงินเป็นกว่าคนส่วนใหญ่ของสังคม
เพราะฉะนั้นผมจะคิดเสมอว่าจะใช้เงินนั้นสร้างประโยชน์ต่อสังคมได้อย่างไร

- ตัวชี้วัดของ Alibaba -
Alibaba ไม่วัดผลการประสบผลสำเร็จด้วย มูลค่าที่บริษัทสามารถทำกำไรได้ แต่วัดจาก มูลค่าที่บริษัท SME สามารถทำกำไรได้ ผ่านการสนับสนุนของ Alibaba

- เรื่องการพัฒนาตนเอง (Career Development) -
ไม่มีใครสามารถพัฒนา Career ของเค้าเองได้นอกจากตัวเค้าเอง จงหาโอกาสที่จะพัฒนาตัวเองเสมอ แล้วเลิกบ่น ทุกครั้งที่บ่น ยิ่งทำให้เรามองโลกในแง่ลบ และห่างไกลความสำเร็จมากขึ้น

- เรื่องของ Human vs Machine -
ในเวลาไม่นานนี้ คนจะตกงานมากขึ้น เพราะเทคโนโลยี แต่ จะมีงานในรูปแบบใหม่ขึ้นมาทดแทนมากขึ้น

-เมื่อคุณคุยกับ SMEs ถึงธุรกิจของเขา
ในนัยน์ตาเขา คุณจะเห็น
ความฝัน ความหลงใหล และความมุ่งมั่น

เมื่อคุณคุยกับ Corporate ถึงธุรกิจของเขา
ในนัยน์ตาเขา คุณจะเห็นแต่เงิน

ผมจะบอกให้ว่า คุนรักที่จะคุยกับคุณ
เพราะเขารักพลังในตัวคุณ
ชอบที่จะฟังในความฝัน ความหลงใหลของคุณ

แต่ถ้าวันใดในสายตาคุณมีแต่เงิน
ที่จะเอาแต่ผลประโยชน์จากคนฟัง
เขาจะไปทันที

ในอดีตถึงปัจจุบัน เราใช้คนเหมือน เครื่องจักร
แต่ในอนาคต เราจะใช้เครื่องจักรแทนคน
ได้แก่การจัดการองค์ความรู้ต่างๆ
ส่วนงานของคน คือ ต้องใช้ ความคิด
จินตนาการ และ ความสร้างสรร ซึ่งเป็นเรื่องที่เครื่องจักร ทำไม่ได้

สงครามโลกครั้งที่ 3
จะเกิดขึ้นโดยมีต้นกำเนิดจาก ข้อมูลและเทคโนโลยี

ความสำเร็จ’ ในนิยามของผม
ไม่ใช่เงิน.. ไม่ใช่อำนาจ.. แต่เป็นประสบการณ์
ประสบการณ์ที่คุณจะเอาไปเล่า ไปสอนให้คนรุ่นหลังฟังได้
หากคุณใกล้จะตาย เงินและอำนาจจะเอาไปทำอะไรเล่า
แต่ประสบการณ์ของคุณ สามารถช่วยลูกหลานและคนรุ่นหลังของคุณได้

- แนะนำรัฐบาลและคนไทย -

Jack และทีม Alibaba ได้มีโอกาสคุยกับนายก และเห็นว่ากำลังดำเนินนโยบายที่ดี เกี่ยวกับเรื่อง Cashless Society (คือ สังคมที่ไม่ใช้เงินจริงๆ แต่ใช้ผ่านดิจิตอล) ซึ่งจะช่วยเพิ่มความโปร่งใส ลดเรื่อง Coruption ทาง Alibaba เองก็ยินดีที่จะเข้ามาช่วย

สำคัญคือ เราจะต้องเชื่อถือ และมั่นใจในผู้นำ
เพราะถ้าไม่ ทำอะไรออกไปก็คงไม่เกิดผลที่ดีขึ้นมาได้

- มุมมองเรื่องศาสนาของ Jack
ประเด็นสุดท้ายของการพูดคุย
Jack บอกว่า ชอบประเทศไทย
โดยเฉพาะเรื่องที่ประเทศไทยนับถือศาสนาพุทธ

ในอดีตถึงปัจจุบัน
โลกเราถูกขับเคลื่อนด้วยความรู้ (Knowledge)
แต่ต่อไป
โลกเราจะถูกขับเคลื่อนด้วยปัญญา (Wisdom)

Jack เข้าใจถึงรายละเอียดของพุทธมากพอ
ถึงขนาดอธิบายเปรียบเทียบว่า
สำหรับชาวจีนส่วนใหญที่นับถือ

"เต๋า" จะเน้นการพัฒนากายให้สัมพันธ์กับธรรมชาติ
"ขงจื๊อ" จะเน้นการพัฒนากาย ให้สัมพันธ์กับสังคม
"พุทธ" จะเน้นพัฒนากาย ให้สัมพันธ์กับปัญญาและจิตวิญญาณ

ดังนั้น ศาสนาพุทธ จึงเป็นศาสนาที่ว่าด้วยเรื่องปัญญา
จึงสอดคล้องกับแนวทางแห่งอนาคตของโลกเรา

Thkz cr - Guy Nakrin #Nebula / Natthanan Janesaksrisakul #DigitalJam2016
Photo cr: Bangkok Post

" ใจคนเราเหมือนภาชนะ " ใส่ความสุขไว้มาก... ก็มีพื้นที่เหลือให้ความกลัดกลุ้มน้อยลง ใส่ความเรียบง่ายไว้มาก... ก็มีพื้นที่เหลือให้ความซับซ้อนน้อยลง ใส่ความพอเพียงไว้มาก... ก็มีพื้นที่เหลือให้ความทุกข์น้อยลง ใส่ความเข้าใจไว้มาก... ก็มีพื้นที่เหลือให้ความขัดแย้งน้อยลง ใส่ความอภัยไว้มาก... ก็มีพื้นที่เหลือให้ความแค้นเคืองน้อยลง คนอื่นเอาอะไรใส่ไปในใจของเขา เราไม่รู้ แต่เราใส่อะไรลงไปที่ใจของเรา เราต้องกระจ่างชัดเจน อย่าให้พื้นที่ของหัวใจ ถูกสีดำควบคุมมากกว่าสีขาว เพราะใจของเรา เราเลือกเอง Cr. นุสนธิ์บุคส์

" ใจคนเราเหมือนภาชนะ "

ใส่ความสุขไว้มาก...
ก็มีพื้นที่เหลือให้ความกลัดกลุ้มน้อยลง

ใส่ความเรียบง่ายไว้มาก...
ก็มีพื้นที่เหลือให้ความซับซ้อนน้อยลง

ใส่ความพอเพียงไว้มาก...
ก็มีพื้นที่เหลือให้ความทุกข์น้อยลง

ใส่ความเข้าใจไว้มาก...
ก็มีพื้นที่เหลือให้ความขัดแย้งน้อยลง

ใส่ความอภัยไว้มาก...
ก็มีพื้นที่เหลือให้ความแค้นเคืองน้อยลง

คนอื่นเอาอะไรใส่ไปในใจของเขา เราไม่รู้
แต่เราใส่อะไรลงไปที่ใจของเรา เราต้องกระจ่างชัดเจน

อย่าให้พื้นที่ของหัวใจ ถูกสีดำควบคุมมากกว่าสีขาว เพราะใจของเรา เราเลือกเอง

Cr. นุสนธิ์บุคส์

เมื่อยังวัยคะนอง..... เราจะมองว่าคนที่คิดไม่เหมือนเรานั้นผิด คนที่ใช้ชีวิตไม่สอดคล้อง กับความเชื่อของเรานั้น ไม่ได้เรื่อง คนอื่นนั้นโง่ไปหมด มีแต่เราที่ฉลาดอยู่คนเดียว ใจเราแคบเหลือเกิน เที่ยวตัดสินผู้คนไปทั่ว แต่เมื่อเติบโตขึ้น (ไม่ใช่อายุ แต่คือความคิด) เราจะ "ตัดสิน" ผู้คนน้อยลง เราจะเข้าใจว่าชีวิตนั้นมีหลากหลายรูปแบบ ไม่มีใครดีกว่าใคร เราแค่แตกต่างกัน เป้าหมายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน และถึงแม้จะมีเป้าหมายเดียวกัน แต่หนทางไปสู่เป้าหมายนั้นก็มีอยู่ล้านวิธี ใครกันจะบอกได้ว่าทางไหนดีกว่า? ผมคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะเมื่อคืนมีโอกาสได้นั่งดื่ม พูดคุยกับเพื่อนสมัยเรียน หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมา นานมาก บางคนไม่เจอกันเป็นสิบปี พวกเราบางคนอยู่หอพักห้องเดียวกัน กินนอนร่วมกันมาหลายปี แล้วก็แยกย้ายไปมีชีวิตของใครของมัน วันนี้กลับมารวมกันอีกครั้ง เราจึงนั่งอัพเดทชีวิตกัน... คนนึงทำงานประจำที่เดียวตั้งแต่เรียนจบ อีกคนนึงแทบไม่เคยทำงานประจำเลย คนนึงลูกน้องเป็นร้อย ๆ อยู่บริษัทมหาชน อีกคนนึงตั้งบริษัทของตัวเอง ลูกน้องแทบไม่มี คนนึงทำกำไรจากพอร์ตหุ้นเดือนละเป็นล้าน อีกคนพอใจลงทุนง่าย ๆ ไปช้า ๆ ในกองทุนรวม คนนึงทำงานหนักทั้งวัน ตำแหน่งใหญ่โต อีกคนทำงานสบาย ๆ ขอแค่มีเวลาออกกำลังกาย คนนึงกำลังจะแต่งงาน อีกคนนึงไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีงานแต่ง คนนึงชอบชีวิตกลางแจ้ง ขี่จักรยานไปทุกที่ อีกคนนึงชอบความหรูหรา ขับรถไม่ต่ำกว่าเบนซ์ วันนี้เราต่างมีชีวิตที่ไม่เหมือนกันเลย แต่กลับลงตัวในแบบของเราเอง ไม่มีใครมีชีวิตดีกว่าใคร เราแค่มีชีวิตที่ดีแตกต่างกัน ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราอาจจะถกเถียงกันว่า เฮ้ย ทำไมไม่ทำแบบนั้น ไม่ทำแบบนี้วะ เฮ้ย ใช้ชีวิตแบบนี้สิ ทำงานแบบนี้สิดีกว่าตั้งเยอะ แต่ครั้งนี้เรากลับพบว่า ใจเรา "กว้าง" มากขึ้น เราเข้าใจว่าแต่ละคนมีที่ทางของตัวเอง แต่ละคนมีรูปแบบชีวิตในแบบของตัวเอง จะทำงานอะไรก็ได้ จะใช้ชีวิตแบบไหนก็ได้ ขอแค่ให้ชีวิตรู้สึกว่ามีความสุขก็พอแล้ว ถ้าพูดแบบภาษาสมัยนี้ก็คงต้องบอกว่า "เอาที่สบายใจ" เมื่อคืน นอกจากจะได้พบปะเพื่อนฝูงแล้ว ผมจึงได้บทเรียนบทนี้ติดตัวกลับมาที่บ้านว่า การตัดสินผู้อื่น ทำให้เราเป็นทุกข์ ทั้งตัวเราและผู้อื่น ที่หลาย ๆ คนทะเลาะกันอยู่ทุกวันนี้ ไม่ว่าจะในโลกออนไลน์หรือโลกจริง ก็เพราะดันไป "ตัดสิน" คนอื่นว่าผิดที่คิดไม่เหมือนฉัน ทำไม่เหมือนฉัน เป็นไม่เหมือนฉัน แต่ถ้าเราจะลองผลักผนังใจออกไปให้กว้าง ๆ ขึ้น แล้วทำความเข้าใจว่า เราไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล เราไม่ใช่ผู้คุมกฎที่จะบอกได้ว่าแบบนั้นถูก แบบนี้ผิด หนทางชีวิตนั้นมีมากมายเกินกว่าจะต้องเลือกว่าทางไหนใช่ ทางไหนผิด แอ๊ด คาราบาว เคยเขียนเพลงนึงไว้ว่า "เปิดใจให้กว้าง เราจะได้เป็นสุข ใจมีแต่ทุกข์ เป็นใจคับใจแคบ" ผมว่าจริงยิ่งกว่าจริง ขอให้มีความสุขบนเส้นทางของตัวเอง ไม่ต้องไปตัดสินใจใคร ไม่ต้องฟังคำใครมาตัดสินเรา เท่านี้ผมว่าชีวิตก็ดีมาก ๆ แล้วล่ะครับ :) Cr. บอย วิสูตร แสงอรุณเลิศ

เมื่อยังวัยคะนอง.....
เราจะมองว่าคนที่คิดไม่เหมือนเรานั้นผิด
คนที่ใช้ชีวิตไม่สอดคล้อง
กับความเชื่อของเรานั้น ไม่ได้เรื่อง
คนอื่นนั้นโง่ไปหมด มีแต่เราที่ฉลาดอยู่คนเดียว
ใจเราแคบเหลือเกิน เที่ยวตัดสินผู้คนไปทั่ว

แต่เมื่อเติบโตขึ้น (ไม่ใช่อายุ แต่คือความคิด)
เราจะ "ตัดสิน" ผู้คนน้อยลง
เราจะเข้าใจว่าชีวิตนั้นมีหลากหลายรูปแบบ
ไม่มีใครดีกว่าใคร เราแค่แตกต่างกัน

เป้าหมายของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
และถึงแม้จะมีเป้าหมายเดียวกัน
แต่หนทางไปสู่เป้าหมายนั้นก็มีอยู่ล้านวิธี
ใครกันจะบอกได้ว่าทางไหนดีกว่า?

ผมคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะเมื่อคืนมีโอกาสได้นั่งดื่ม
พูดคุยกับเพื่อนสมัยเรียน หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมา
นานมาก บางคนไม่เจอกันเป็นสิบปี
พวกเราบางคนอยู่หอพักห้องเดียวกัน
กินนอนร่วมกันมาหลายปี
แล้วก็แยกย้ายไปมีชีวิตของใครของมัน
วันนี้กลับมารวมกันอีกครั้ง

เราจึงนั่งอัพเดทชีวิตกัน...

คนนึงทำงานประจำที่เดียวตั้งแต่เรียนจบ
อีกคนนึงแทบไม่เคยทำงานประจำเลย
คนนึงลูกน้องเป็นร้อย ๆ อยู่บริษัทมหาชน
อีกคนนึงตั้งบริษัทของตัวเอง ลูกน้องแทบไม่มี

คนนึงทำกำไรจากพอร์ตหุ้นเดือนละเป็นล้าน
อีกคนพอใจลงทุนง่าย ๆ ไปช้า ๆ ในกองทุนรวม
คนนึงทำงานหนักทั้งวัน ตำแหน่งใหญ่โต
อีกคนทำงานสบาย ๆ ขอแค่มีเวลาออกกำลังกาย

คนนึงกำลังจะแต่งงาน
อีกคนนึงไม่คิดว่าชีวิตนี้จะมีงานแต่ง
คนนึงชอบชีวิตกลางแจ้ง ขี่จักรยานไปทุกที่
อีกคนนึงชอบความหรูหรา ขับรถไม่ต่ำกว่าเบนซ์

วันนี้เราต่างมีชีวิตที่ไม่เหมือนกันเลย
แต่กลับลงตัวในแบบของเราเอง
ไม่มีใครมีชีวิตดีกว่าใคร
เราแค่มีชีวิตที่ดีแตกต่างกัน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เราอาจจะถกเถียงกันว่า
เฮ้ย ทำไมไม่ทำแบบนั้น ไม่ทำแบบนี้วะ
เฮ้ย ใช้ชีวิตแบบนี้สิ ทำงานแบบนี้สิดีกว่าตั้งเยอะ

แต่ครั้งนี้เรากลับพบว่า ใจเรา "กว้าง" มากขึ้น
เราเข้าใจว่าแต่ละคนมีที่ทางของตัวเอง
แต่ละคนมีรูปแบบชีวิตในแบบของตัวเอง
จะทำงานอะไรก็ได้ จะใช้ชีวิตแบบไหนก็ได้
ขอแค่ให้ชีวิตรู้สึกว่ามีความสุขก็พอแล้ว

ถ้าพูดแบบภาษาสมัยนี้ก็คงต้องบอกว่า
"เอาที่สบายใจ"

เมื่อคืน นอกจากจะได้พบปะเพื่อนฝูงแล้ว
ผมจึงได้บทเรียนบทนี้ติดตัวกลับมาที่บ้านว่า
การตัดสินผู้อื่น ทำให้เราเป็นทุกข์ ทั้งตัวเราและผู้อื่น

ที่หลาย ๆ คนทะเลาะกันอยู่ทุกวันนี้
ไม่ว่าจะในโลกออนไลน์หรือโลกจริง
ก็เพราะดันไป "ตัดสิน" คนอื่นว่าผิดที่คิดไม่เหมือนฉัน
ทำไม่เหมือนฉัน เป็นไม่เหมือนฉัน

แต่ถ้าเราจะลองผลักผนังใจออกไปให้กว้าง ๆ ขึ้น
แล้วทำความเข้าใจว่า เราไม่ใช่ศูนย์กลางจักรวาล
เราไม่ใช่ผู้คุมกฎที่จะบอกได้ว่าแบบนั้นถูก แบบนี้ผิด
หนทางชีวิตนั้นมีมากมายเกินกว่าจะต้องเลือกว่าทางไหนใช่ ทางไหนผิด

แอ๊ด คาราบาว เคยเขียนเพลงนึงไว้ว่า
"เปิดใจให้กว้าง เราจะได้เป็นสุข
ใจมีแต่ทุกข์ เป็นใจคับใจแคบ"
ผมว่าจริงยิ่งกว่าจริง

ขอให้มีความสุขบนเส้นทางของตัวเอง
ไม่ต้องไปตัดสินใจใคร
ไม่ต้องฟังคำใครมาตัดสินเรา
เท่านี้ผมว่าชีวิตก็ดีมาก ๆ แล้วล่ะครับ :)

Cr. บอย วิสูตร แสงอรุณเลิศ

วันนี้.......วันพระครับ มีปริศนามาให้เดาเล่นๆ ว่าบุคคลในภาพ ตอนเด็ก และตอนหนุ่ม เป็นภาพใคร

วันนี้.......วันพระครับ
มีปริศนามาให้เดาเล่นๆ
ว่าบุคคลในภาพ ตอนเด็ก และตอนหนุ่ม เป็นภาพใคร

ทุกๆคน จะต้องมีช่วงเวลาที่ "อ้วนขึ้น" แม้บางครั้ง มันอาจจะอยู่แค่สั้นๆ แต่ส่วนใหญ่ มักจะอยู่ แล้วไม่ยอมไปไหนสักที ชายหนุ่มคนหนึ่ง หันไปบอกหญิงสาวข้างๆกายเค้าว่า "เราว่าช่วงนี้เธอกินเยอะไปนะ" "ทำไมอะ อ้วนขึ้นแล้วไม่รักหรือไง" ชายหนุ่มหันหน้าหนี แสยะยิ้มออกมาเบาๆ ให้กับความเข้าใจผิดของหญิงสาว มือของเค้ายังคงกุมมือเธอไว้แน่น เค้าหันไปหาเธอแล้วบอกว่า "ถ้าบอกว่า จะอ้วนหรือไม่ก็รักเท่าเดิมนี่เชื่อปะ" เธอเบะปาก พร้อมกับหันหน้ามาทางเค้า กินไอติมรสที่เธอชอบในอีกมือหนึ่งคำ แล้วพูดต่อว่า "งี้จะพูดมากทำไม น่ารำคาญ" ความเงียบเข้ามาครอบงำคนทั้งคู่ เธอคิดว่าเค้าไม่ชอบที่เธอเปลี่ยนไป เค้าคิดว่าเธอเข้าใจเค้าผิดอย่างเต็มประตู เค้าปล่อยเธอกินไอติมจนหมด เค้าหยิบน้ำที่ซื้อเตรียมไว้ เปิดฝา แล้วส่งให้เธอ เธอรับมันไว้ ดื่มมันไปสองสามคำ แล้วพูดต่อว่า "ต่อไปก็ไม่ต้องชวนไปกินอะไรเยอะแยะดิ ชวนอยู่นั่น มันเพราะว่าเธอทั้งนั้น" เค้ายิ้ม ลูบหัวเธอเบาๆแล้วบอกกับเธอว่า "ขอโทษนะ แต่เราเห็นเธอมีความสุขมากเลย เวลาเธอได้กินอะไรอร่อยๆ เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้ถ่ายรูปให้เธอ ไม่แพ้เธอที่ได้ลงรูปคู่กับของน่ากินๆ เราเห็นรอยยิ้ม เราเห็นเธออารมณ์ดี เราชอบโมเม้นแบบนั้นมากๆ แต่เธอรู้ไหม เราชวนเธอกินอะไรเยอะๆแค่เดือนละไม่กี่ครั้งเองนะ ส่วนใหญ่แค่ได้กินอะไรง่ายๆด้วยกัน มันก็โอเคมากๆแล้ว" "แล้วเธอจะให้เราผอมทำไม เห็นเรามีความสุขแบบนี้ก็ดีแล้วหนิ" "เราแค่อยากให้เธอรู้จักพอดี หลายๆครั้งที่เราชวนเธอไป วันที่เรากินอะไรง่ายๆกัน เธอก็หยุดกินง่ายๆซะที่ไหน ไอติมที่เพิ่งหมดไป ก็เป็นโคนที่เท่าไหร่แล้ว ถึงเราจะชอบเห็นเธอตอนกินแค่ไหน แต่เราแอบมองเธออยู่ตลอดเลยนะ ว่าทุกๆครั้งที่เธอแอบยิ้มอย่างภูมิใจ เวลาที่เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน ทักเธอว่าผอมลงสวยขึ้น รอยยิ้มตอนนั้น มันดูจริงและมีความสุขมาก เรายังเห็นผู้หญิงหลายๆคน ที่แอบมองเธอ เพราะเธอใส่ชุดสวยๆ ใส่แล้วมันดูดีดูน่ารัก แล้วทักกับเพื่อนข้างๆว่า แกคนนั้นหุ่นดีจัง ตอนที่เราบอกเธอตอนนั้น เธอหัวเราะออกมาดังขนาดไหนจำได้ไหม" ฝ่ายหญิงเริ่มเข้าใจสิ่งที่ฝ่ายชายต้องการจะบอก การปล่อยเรื้อปล่อยตัวให้หลุดจากที่ควรจะเป็นมากเกินไป การมีความสุขกับสิ่งที่รัก จนไม่คิดถึงผลที่ตามมามากเกินไป สุดท้ายจะมีแต่ความลำบาก ไม่ใช่แค่เธอที่ดูรูปร่างเปลี่ยนไป แต่หลายๆสิ่งที่ตามเข้ามา มันจะทำให้เธออาจไม่พอใจ เธอ คนดี ที่เราพูดนี้ เราเป็นห่วงเธอจริงๆนะ เรารู้ว่าการได้กินอะไรอร่อยๆมันมีความสุขแค่ไหน แต่การที่เราชนะตัวเองได้ และรู้จักความพอดี มันมีความสุขมากกว่าเยอะเลยนะ ที่สำคัญ อ้วนแค่ไหน ผอมช้าแค่ไหนไม่สำคัญ พุงน้อยๆก้อนนั้น เราจะอยู่ข้างๆจนถึงวันที่มันหายไป เราสัญญา :)) Cr.winniethebook

ทุกๆคน จะต้องมีช่วงเวลาที่ "อ้วนขึ้น"
แม้บางครั้ง มันอาจจะอยู่แค่สั้นๆ
แต่ส่วนใหญ่ มักจะอยู่ แล้วไม่ยอมไปไหนสักที

ชายหนุ่มคนหนึ่ง
หันไปบอกหญิงสาวข้างๆกายเค้าว่า

"เราว่าช่วงนี้เธอกินเยอะไปนะ"

"ทำไมอะ อ้วนขึ้นแล้วไม่รักหรือไง"

ชายหนุ่มหันหน้าหนี
แสยะยิ้มออกมาเบาๆ
ให้กับความเข้าใจผิดของหญิงสาว

มือของเค้ายังคงกุมมือเธอไว้แน่น
เค้าหันไปหาเธอแล้วบอกว่า
"ถ้าบอกว่า จะอ้วนหรือไม่ก็รักเท่าเดิมนี่เชื่อปะ"

เธอเบะปาก
พร้อมกับหันหน้ามาทางเค้า
กินไอติมรสที่เธอชอบในอีกมือหนึ่งคำ แล้วพูดต่อว่า
"งี้จะพูดมากทำไม น่ารำคาญ"

ความเงียบเข้ามาครอบงำคนทั้งคู่
เธอคิดว่าเค้าไม่ชอบที่เธอเปลี่ยนไป
เค้าคิดว่าเธอเข้าใจเค้าผิดอย่างเต็มประตู

เค้าปล่อยเธอกินไอติมจนหมด
เค้าหยิบน้ำที่ซื้อเตรียมไว้ เปิดฝา แล้วส่งให้เธอ
เธอรับมันไว้ ดื่มมันไปสองสามคำ
แล้วพูดต่อว่า
"ต่อไปก็ไม่ต้องชวนไปกินอะไรเยอะแยะดิ
ชวนอยู่นั่น มันเพราะว่าเธอทั้งนั้น"

เค้ายิ้ม ลูบหัวเธอเบาๆแล้วบอกกับเธอว่า
"ขอโทษนะ แต่เราเห็นเธอมีความสุขมากเลย
เวลาเธอได้กินอะไรอร่อยๆ
เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้ถ่ายรูปให้เธอ
ไม่แพ้เธอที่ได้ลงรูปคู่กับของน่ากินๆ
เราเห็นรอยยิ้ม เราเห็นเธออารมณ์ดี
เราชอบโมเม้นแบบนั้นมากๆ
แต่เธอรู้ไหม
เราชวนเธอกินอะไรเยอะๆแค่เดือนละไม่กี่ครั้งเองนะ
ส่วนใหญ่แค่ได้กินอะไรง่ายๆด้วยกัน
มันก็โอเคมากๆแล้ว"

"แล้วเธอจะให้เราผอมทำไม
เห็นเรามีความสุขแบบนี้ก็ดีแล้วหนิ"

"เราแค่อยากให้เธอรู้จักพอดี
หลายๆครั้งที่เราชวนเธอไป
วันที่เรากินอะไรง่ายๆกัน เธอก็หยุดกินง่ายๆซะที่ไหน
ไอติมที่เพิ่งหมดไป ก็เป็นโคนที่เท่าไหร่แล้ว
ถึงเราจะชอบเห็นเธอตอนกินแค่ไหน
แต่เราแอบมองเธออยู่ตลอดเลยนะ
ว่าทุกๆครั้งที่เธอแอบยิ้มอย่างภูมิใจ
เวลาที่เพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานาน
ทักเธอว่าผอมลงสวยขึ้น
รอยยิ้มตอนนั้น มันดูจริงและมีความสุขมาก
เรายังเห็นผู้หญิงหลายๆคน
ที่แอบมองเธอ เพราะเธอใส่ชุดสวยๆ
ใส่แล้วมันดูดีดูน่ารัก
แล้วทักกับเพื่อนข้างๆว่า แกคนนั้นหุ่นดีจัง
ตอนที่เราบอกเธอตอนนั้น
เธอหัวเราะออกมาดังขนาดไหนจำได้ไหม"

ฝ่ายหญิงเริ่มเข้าใจสิ่งที่ฝ่ายชายต้องการจะบอก
การปล่อยเรื้อปล่อยตัวให้หลุดจากที่ควรจะเป็นมากเกินไป
การมีความสุขกับสิ่งที่รัก
จนไม่คิดถึงผลที่ตามมามากเกินไป
สุดท้ายจะมีแต่ความลำบาก
ไม่ใช่แค่เธอที่ดูรูปร่างเปลี่ยนไป
แต่หลายๆสิ่งที่ตามเข้ามา
มันจะทำให้เธออาจไม่พอใจ

เธอ คนดี ที่เราพูดนี้
เราเป็นห่วงเธอจริงๆนะ
เรารู้ว่าการได้กินอะไรอร่อยๆมันมีความสุขแค่ไหน
แต่การที่เราชนะตัวเองได้ และรู้จักความพอดี
มันมีความสุขมากกว่าเยอะเลยนะ

ที่สำคัญ
อ้วนแค่ไหน
ผอมช้าแค่ไหนไม่สำคัญ
พุงน้อยๆก้อนนั้น
เราจะอยู่ข้างๆจนถึงวันที่มันหายไป
เราสัญญา :))

Cr.winniethebook

วันนี้ขอเอาเรื่องเก่าที่ประทับใจ มาเล่าใหม่นะครับ หลานๆ นึกสนุกคิดแกล้งยาย!! หลาน : "ยาย.. ยาย " ยาย : "หา? " หลาน : "ยายว่างไหมเนี่ย?" ยาย : "ว่าง" หลาน : "คุยด้วยคนนะ" ยาย : "เอาสิหลานเอ้ย.. นั่งก่อนๆ" หลาน : "เอ่อ....ยายก็ลุกขึ้นสิ" ยาย : "ทำไมยายต้องลุกขึ้นด้วยล่ะ" หลาน : "ผมจะได้นั่งก่อน " ยาย : "หา..." หลาน : "ยายปีนี้ดูแก่มากเลยนะยาย.. อายุเท่าไหร่แล้วล่ะครับ..? " ยาย : "เมื่อ20ปีที่แล้วยายอายุ50 ไม่รู้ว่าตอนนี้ มันยังจะ 50อยู่หรือป่าว ไม่ได้นับมานานแล้ว" หลาน : "โห...ยาย ป่านนี้มันไม่เหลือ 9 ขวบแล้วหรอ.. หลาน : แล้วลูกเต้าไม่มีเหรอยาย ถึงมานั่งคนเดียวเนี่ย" ยาย : "มี.." หลาน : "อ้าว..แล้วทำไมเค้าไม่มาด้วยอ่ะ" ยาย : "มีลูกชายสองคน คนหนึ่งอยู่ระยอง อีกคนหนึ่งอยู่เชียงใหม่โน่น.. ไอ้คนหนึ่งมันจะให้ยายไปอยู่เชียงใหม่.. อีกคนหนึ่งจะ ให้ยายไปอยู่ระยอง.. ตัดสินใจไม่ถูกไม่รู้จะไปอยู่กะใครเนี่ย ?" หลาน : "โอ้โฮ..ยายนี่โชคดีจังเลย ลูกแย่งกันเลี้ยง" ยาย : "โชคดีกะผีอะไรล่ะ... ก็ไอ้คนที่อยู่ระยอง..มันจะให้ไปอยู่เชียงใหม่ , ไอ้คนที่อยู่เชียงใหม่..มันจะให้ไปอยู่ระยอง" หลาน : "เออ..ยาย..อย่าไปคิดมากเลย อายุปูนนี้ร่างกายยังแข็งแรงอยู่ก็ถือว่า โชคดีแล้ว" ยาย : "โอ้ย..แข็งแรงที่ไหนกัน ตอนนี้กำลังแย่เลยว่ะ" หลาน : "แย่ที่ไหนยาย..ก็เห็นแข็งแรงดี" ยาย : "เดี๋ยวนี้ยายมีอาการแปลกๆ เช่น นั่ง ๆ อยู่เนี่ย.. ถ้าลุกขึ้นปุ๊บ..มันจะยืนทุกทีเลยว่ะเป็นอะไรไม่รู้ หลาน : "ลุกแล้วยืนน่ะมันธรรมดานะยาย.. ยายเคยเห็นคนล้มทั้งยืนมั้ยยาย..?" ยาย : "ไม่เคยว่ะ" หลาน : "อยากเห็นมั้ย..?" ยาย : "อย่าเลย..ยายแก่แล้วเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยอยากรู้ อยากเห็นอะไร" หลาน : "อ้าว..เป็นอะไรไปหรอยาย..?" ยาย : "สงสัยจะแก่ตัวมาก นั่งนานๆแล้วมันจะมีปัญหา" หลาน : "มันเป็นยังงัยหรอยาย..?" ยาย : "อีขาซ้ายนี่มัน...ชา" หลาน : "แล้วขาขวาล่ะยาย..?" ยาย : "กาแฟว่ะ.." หลาน : "ผมว่ายายต้องรีบไปหาหมอแล้วล่ะ.." ยาย : "ทำไมล่ะ..?" หลาน : "ถ้าปล่อยไว้นานๆมันจะเป็นโอวัลตินนะยาย" ยาย : "อืม..แล้วพอยืนนานๆนะ..ขาซ้ายมันจะปวด" หลาน : "โอ้ย..เป็นเรื่องธรรมดายาย อายุมากแล้วนี่ มันก็ปวดสิ" ยาย : "ไม่จริงหรอก..ขาข้างขวานี่ก็อายุเท่ากัน.. ไม่เห็นมันปวดละ..? ((((((((((((((((^_^)))))))))))))))) Cr.นายหัว ภูเก็ต

วันนี้ขอเอาเรื่องเก่าที่ประทับใจ มาเล่าใหม่นะครับ

หลานๆ นึกสนุกคิดแกล้งยาย!!

หลาน : "ยาย.. ยาย "
ยาย : "หา? "
หลาน : "ยายว่างไหมเนี่ย?"
ยาย : "ว่าง"
หลาน : "คุยด้วยคนนะ"
ยาย : "เอาสิหลานเอ้ย.. นั่งก่อนๆ"
หลาน : "เอ่อ....ยายก็ลุกขึ้นสิ"
ยาย : "ทำไมยายต้องลุกขึ้นด้วยล่ะ"
หลาน : "ผมจะได้นั่งก่อน "
ยาย : "หา..."

หลาน : "ยายปีนี้ดูแก่มากเลยนะยาย..
              อายุเท่าไหร่แล้วล่ะครับ..? "
ยาย : "เมื่อ20ปีที่แล้วยายอายุ50 ไม่รู้ว่าตอนนี้
          มันยังจะ 50อยู่หรือป่าว ไม่ได้นับมานานแล้ว"
หลาน : "โห...ยาย ป่านนี้มันไม่เหลือ 9 ขวบแล้วหรอ..
            
หลาน : แล้วลูกเต้าไม่มีเหรอยาย ถึงมานั่งคนเดียวเนี่ย"
ยาย : "มี.."
หลาน : "อ้าว..แล้วทำไมเค้าไม่มาด้วยอ่ะ"
ยาย : "มีลูกชายสองคน คนหนึ่งอยู่ระยอง
           อีกคนหนึ่งอยู่เชียงใหม่โน่น..
           ไอ้คนหนึ่งมันจะให้ยายไปอยู่เชียงใหม่..
           อีกคนหนึ่งจะ ให้ยายไปอยู่ระยอง..
           ตัดสินใจไม่ถูกไม่รู้จะไปอยู่กะใครเนี่ย ?"
หลาน : "โอ้โฮ..ยายนี่โชคดีจังเลย ลูกแย่งกันเลี้ยง"
ยาย : "โชคดีกะผีอะไรล่ะ...
           ก็ไอ้คนที่อยู่ระยอง..มันจะให้ไปอยู่เชียงใหม่ ,
          ไอ้คนที่อยู่เชียงใหม่..มันจะให้ไปอยู่ระยอง"
หลาน : "เออ..ยาย..อย่าไปคิดมากเลย
              อายุปูนนี้ร่างกายยังแข็งแรงอยู่ก็ถือว่า
             โชคดีแล้ว"
ยาย : "โอ้ย..แข็งแรงที่ไหนกัน ตอนนี้กำลังแย่เลยว่ะ"

หลาน : "แย่ที่ไหนยาย..ก็เห็นแข็งแรงดี"
ยาย : "เดี๋ยวนี้ยายมีอาการแปลกๆ เช่น นั่ง ๆ อยู่เนี่ย..
           ถ้าลุกขึ้นปุ๊บ..มันจะยืนทุกทีเลยว่ะเป็นอะไรไม่รู้
หลาน : "ลุกแล้วยืนน่ะมันธรรมดานะยาย..
             ยายเคยเห็นคนล้มทั้งยืนมั้ยยาย..?"
ยาย : "ไม่เคยว่ะ"
หลาน : "อยากเห็นมั้ย..?"
ยาย : "อย่าเลย..ยายแก่แล้วเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยอยากรู้
           อยากเห็นอะไร"

หลาน : "อ้าว..เป็นอะไรไปหรอยาย..?"
ยาย : "สงสัยจะแก่ตัวมาก นั่งนานๆแล้วมันจะมีปัญหา"
หลาน : "มันเป็นยังงัยหรอยาย..?"
ยาย : "อีขาซ้ายนี่มัน...ชา"
หลาน : "แล้วขาขวาล่ะยาย..?"
ยาย : "กาแฟว่ะ.."
หลาน : "ผมว่ายายต้องรีบไปหาหมอแล้วล่ะ.."
ยาย : "ทำไมล่ะ..?"
หลาน : "ถ้าปล่อยไว้นานๆมันจะเป็นโอวัลตินนะยาย"
ยาย : "อืม..แล้วพอยืนนานๆนะ..ขาซ้ายมันจะปวด"
หลาน : "โอ้ย..เป็นเรื่องธรรมดายาย อายุมากแล้วนี่
             มันก็ปวดสิ"
ยาย : "ไม่จริงหรอก..ขาข้างขวานี่ก็อายุเท่ากัน..
           ไม่เห็นมันปวดละ..?

((((((((((((((((^_^))))))))))))))))

Cr.นายหัว ภูเก็ต

ทุกคนที่ขึ้นมาบนรถเมล์คันนั้น คงคิดไม่ต่างกัน เมื่อเห็นชายหนุ่มกำยำล่ำสัน นั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน เพราะไม่ว่า เด็ก คนแก่ หญิงท้องจะก้าวขึ้นรถ แล้วเดินผ่านเขาขึ้นมาคนแล้วคนเล่า เขาก็ยังคงนั่งนิ่งๆ ไม่แสดงน้ำใจเสียสละที่นั่ง ให้คนอ่อนแอกว่าตามประสาลูกผู้ชายที่ควรทำสักนิด สิ่งที่เขาแสดงความมีน้ำใจมากที่สุด ก็คือ ยื่นมือไปรับกระเป๋าหนังสือ ของเด็กนักเรียนหญิงเล็กคนหนึ่ง มาวางทับไว้บนถุงกระดาษใบหนึ่ง ที่ยาวคลุมถึงปลายเท้าใบเดียว ที่เป็นสัมภาระติดตัวของเขาเท่านั้น ทุกคนที่เห็น ลงความเห็นตำหนิ นินทา เหยียดหยามทั้งนอกหน้าและในใจ ถึงความแล้งน้ำใจอย่างที่สุดของเขา หญิงสาวคนหนึ่งถึงกับจะเดินเข้าไปต่อว่า ที่ไม่ยอมลุก ให้ผู้หญิงท้องคนหนึ่งนั่ง ดีว่าเพื่อนของเธอดึงแขนไว้ทัน "ดูเขาตัวใหญ่ขนาดนั้น ถ้าเขาโมโห ทำร้ายเธอขึ้นมาใครจะช่วยได้ ปล่อยไปเหอะคนแล้งน้ำใจแบบนั้น ใครจะเอาไปทำพันธุ์" ที่ป้ายสุดท้ายคืออู่รถเมล์คันนั้น ทุกคนทยอยลงจากรถ เหลือเขาคนเดียว กระเป๋ารถเดินมาที่เขา เข้ามาประคอง ให้เขาลุกขึ้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า "ถึงแล้วพี่ ผมประคองไปต่อรถคันหน้า ทนลำบากหน่อย แต่เดี๋ยวผมฝากคันหน้า ให้ดูแลพี่ต่อครับ เฮ้อ...ไอ้วัยรุ่นกลุ่มนั้น จิตใจมันทำด้วยอะไร เห็นพี่ใส่ขาเทียม ยังมาแกล้งขโมยไม้ค้ำยันไปอีก" "ไม่เป็นไรน้อง ขอบใจน้องมากที่ช่วยประคองพี่ ถ้าไม่มีไม้ค้ำยัน อย่าว่าแต่เดินเลย แค่ยืนก็ยังยาก นี่ต้องให้ที่บ้านไปซื้ออันใหม่มาให้ จะได้ไปไหนมาไหน ช่วยตัวเองได้บ้าง" ชายหนุ่มทหารผ่านศึก ผู้เสียขาไปจากภารกิจรับใช้ชาติ ตอบกระเป๋าใจอารี ขณะประคองกัน เดินไปขึ้นรถคันหน้า... ………………. หลายครั้งเราเกลียดใคร หรือชื่นชมใครโดยไม่รู้เนื้อแท้ของสาระ สมัยที่ทุกอย่างแชร์สนั่นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ หลายคนตกเป็นจำเลยโดยไม่มีโอกาสชี้แจง หลายคนเป็นฮีโร่ ทั้งๆ ที่ไม่สมควร... ครั้งต่อไป ก่อนจะชื่นชม หรือจะเกลียดชังใคร เปิดใจให้โอกาสตัวเองรับฟังข้อเท็จจริง ให้กระจ่างเสียก่อน ก็ไม่น่าจะสายเกินไปนะครับ... Cr : Forward LINE

ทุกคนที่ขึ้นมาบนรถเมล์คันนั้น
คงคิดไม่ต่างกัน เมื่อเห็นชายหนุ่มกำยำล่ำสัน
นั่งทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

เพราะไม่ว่า เด็ก คนแก่ หญิงท้องจะก้าวขึ้นรถ
แล้วเดินผ่านเขาขึ้นมาคนแล้วคนเล่า
เขาก็ยังคงนั่งนิ่งๆ ไม่แสดงน้ำใจเสียสละที่นั่ง
ให้คนอ่อนแอกว่าตามประสาลูกผู้ชายที่ควรทำสักนิด

สิ่งที่เขาแสดงความมีน้ำใจมากที่สุด
ก็คือ ยื่นมือไปรับกระเป๋าหนังสือ
ของเด็กนักเรียนหญิงเล็กคนหนึ่ง
มาวางทับไว้บนถุงกระดาษใบหนึ่ง
ที่ยาวคลุมถึงปลายเท้าใบเดียว
ที่เป็นสัมภาระติดตัวของเขาเท่านั้น

ทุกคนที่เห็น ลงความเห็นตำหนิ นินทา
เหยียดหยามทั้งนอกหน้าและในใจ
ถึงความแล้งน้ำใจอย่างที่สุดของเขา

หญิงสาวคนหนึ่งถึงกับจะเดินเข้าไปต่อว่า
ที่ไม่ยอมลุก ให้ผู้หญิงท้องคนหนึ่งนั่ง
ดีว่าเพื่อนของเธอดึงแขนไว้ทัน

"ดูเขาตัวใหญ่ขนาดนั้น ถ้าเขาโมโห
ทำร้ายเธอขึ้นมาใครจะช่วยได้
ปล่อยไปเหอะคนแล้งน้ำใจแบบนั้น
ใครจะเอาไปทำพันธุ์"

ที่ป้ายสุดท้ายคืออู่รถเมล์คันนั้น
ทุกคนทยอยลงจากรถ เหลือเขาคนเดียว
กระเป๋ารถเดินมาที่เขา เข้ามาประคอง
ให้เขาลุกขึ้น พร้อมกับพูดขึ้นว่า

"ถึงแล้วพี่ ผมประคองไปต่อรถคันหน้า
ทนลำบากหน่อย แต่เดี๋ยวผมฝากคันหน้า
ให้ดูแลพี่ต่อครับ เฮ้อ...ไอ้วัยรุ่นกลุ่มนั้น
จิตใจมันทำด้วยอะไร เห็นพี่ใส่ขาเทียม
ยังมาแกล้งขโมยไม้ค้ำยันไปอีก"

"ไม่เป็นไรน้อง ขอบใจน้องมากที่ช่วยประคองพี่
ถ้าไม่มีไม้ค้ำยัน อย่าว่าแต่เดินเลย แค่ยืนก็ยังยาก
นี่ต้องให้ที่บ้านไปซื้ออันใหม่มาให้
จะได้ไปไหนมาไหน ช่วยตัวเองได้บ้าง"

ชายหนุ่มทหารผ่านศึก
ผู้เสียขาไปจากภารกิจรับใช้ชาติ
ตอบกระเป๋าใจอารี ขณะประคองกัน
เดินไปขึ้นรถคันหน้า...

……………….

หลายครั้งเราเกลียดใคร
หรือชื่นชมใครโดยไม่รู้เนื้อแท้ของสาระ

สมัยที่ทุกอย่างแชร์สนั่นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
หลายคนตกเป็นจำเลยโดยไม่มีโอกาสชี้แจง

หลายคนเป็นฮีโร่ ทั้งๆ ที่ไม่สมควร...

ครั้งต่อไป ก่อนจะชื่นชม หรือจะเกลียดชังใคร
เปิดใจให้โอกาสตัวเองรับฟังข้อเท็จจริง
ให้กระจ่างเสียก่อน ก็ไม่น่าจะสายเกินไปนะครับ...

Cr : Forward LINE