"ถ้าเจอกันอีกครั้ง เธอจะยังจำฉันได้ไหม"
เป็นคำถามสุดท้ายก่อนที่เราจะเลิกลากัน
เราต่างเดินทางใหม่
พบเจอคนใหม่ แต่เราไม่เคยลืมกัน
วันนี้ฉันมาเจอเธออีกครั้งในวันที่
กาลเวลาได้พรากความเยาว์วัยไปจากเรา
"จำเราได้ไหม"
ฉันเข้าไปทักเธอ
เธอจ้องมองฉัน ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาแล้วทักฉันว่า
"เอ้า สวัสดีครับ คุณป้าสบายดีไหมครับ"
ฉันถึงขั้นขำออกมา
นี่เธอก็แก่ไม่แพ้กันมาเล่นมุขลุงป้าเลยเหรอ
"ไม่ได้ไปเยี่ยมคุณป้าเลย สบายดีไหมครับ
คิดถึงกับข้าวฝีมือคุณป้ามากเลยครับ
ตอนนั้นขอโทษที่หายไปไม่ได้บอกกล่าวนะครับ
พอดีผมกับเธอไปด้วยกันไม่ได้จริงๆ
แต่เธอเป็นคนน่ารักนะครับ และต่อไปเธอ
คงต้องเจอคนดีๆที่เหมาะจะจับมือร่วมทุกข์ร่วมสุข
ไปกันแน่นอนครับ ถ้าเจอเธอ ฝากบอกเธอด้วยนะครับ ว่าอย่าลืมผมนะครับ "
ฉันนิ่งเงียบไป ทบทวนในคำพูดของเธอ
ถึงเข้าใจได้ว่า เธอคิดว่าฉันเป็นแม่ของฉัน
ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไรต่อไป
ก็มีเด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งวิ่งมา
พาเธอออกไป และพูดกับฉันว่า
"ขอโทษด้วยนะคะ คุณป้า พอดีคุณตาหนู
เป็นอัลไซเมอร์นะค่ะ ความจำเลยเลอะๆเลือนๆ ไปค่ะ
ตา...คุณยายรออยู่นานละ "
ฉันไม่ได้ยื้อหรืออะไรทั้งนั้น
เพียงแต่เมื่อเธอเดินลับตาไป
ฉันก็น้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัว
ก่อนจะพูดบอกเธอไปทั้งที่เธอไม่ได้ยินว่า
"ขอบคุณนะ ที่ไม่ลืมกัน
ขอบคุณนะ ที่ยังให้ฉันเป็นคนที่ยังน่ารัก
ในความทรงจำของเธอ"
Cr. คิ้วต่ำ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น