ที่หนีบ หนีบกระดาษไว้ด้วยความรู้สึกดี แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทุกครั้งที่กระดาษต้องการอะไร และเอาแต่ใจ ปริมาณกระดาษจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนที่หนีบก็ต้องขยายตามขึ้นไปเรื่อยๆ ฉันกลัวว่าวันหนึ่งฉันจะไม่ไหว ที่หนีบบอกกระดาษ เธอจะไม่ไหวได้ยังไง รักกันจริงก็ต้องทนกันได้สิ กระดาษตอบอย่างเอาแต่ใจ ความรักไม่ใช่เรื่องของการอดทนนะ มันคือเรื่องของการเข้าใจกันต่างหาก ฉันพยายามเข้าใจเธอ ในขณะที่เธอเอาแต่ใจตัวเอง ความสุขตรงกลางที่เป็นของกันและกันคือตรงไหนเหรอ เธอบอกว่าฉันไม่เข้าใจเธอในขณะที่เธอยังไม่้เข้าใจฉันเลย ที่หนีบพูด เป็นเพราะเธอหมดใจละสิ ใช่สิฉันไม่ได้น่ารักเหมือนใครนิ คนหมดรักก็อ้างนู้นอ้างนี่ไปเรื่อยแหละ ทำไมเธอถึงใจร้ายแบบนี้ เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม กระดาษยังพูดต่อไปด้วยความหงุดหงิด ไม่ทันจบประโยค ที่หนีบก็ตอบมาด้วยน้ำตาว่า ฉันยังรักเธอนะ แต่ฉันเหนื่อย... ก่อนจะดีดตัวออกจากกระดาษที่เยอะไป จนกระดาษทั้งหมดปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว เหมือนความรู้สึกของทั้งสอง ไม่มีคำพูดใดๆต่อจากนั้น มีแต่เสียงร้องไห้ของทั้งสอง และความเห็นใจที่ต่างกันไปของคนรอบข้าง บ้างก็เห็นใจกระดาษที่โดนทิ้งไป บ้างก็เห็นใจที่หนีบที่เหนื่อยเกินทน เพราะความรักมีหลายเหตุผล คนแต่ละคนจึงไม่เหมือนกัน บ้างเป็นตัวร้าย บ้างเป็นตัวดี บ้างหวังครอบครอง บ้างหวังให้เปล่า บ้างหวังเข้าใจ บ้างหวังต้องไหว บ้างเหนื่อยเกินไป...จนสงสารหัวใจตัวเอง Cr. คิ้วต่ำ

ที่หนีบ หนีบกระดาษไว้ด้วยความรู้สึกดี

แต่เมื่อเวลาผ่านไป
ทุกครั้งที่กระดาษต้องการอะไร
และเอาแต่ใจ ปริมาณกระดาษจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนที่หนีบก็ต้องขยายตามขึ้นไปเรื่อยๆ

ฉันกลัวว่าวันหนึ่งฉันจะไม่ไหว
ที่หนีบบอกกระดาษ

เธอจะไม่ไหวได้ยังไง
รักกันจริงก็ต้องทนกันได้สิ
กระดาษตอบอย่างเอาแต่ใจ

ความรักไม่ใช่เรื่องของการอดทนนะ
มันคือเรื่องของการเข้าใจกันต่างหาก
ฉันพยายามเข้าใจเธอ
ในขณะที่เธอเอาแต่ใจตัวเอง

ความสุขตรงกลางที่เป็นของกันและกันคือตรงไหนเหรอ
เธอบอกว่าฉันไม่เข้าใจเธอในขณะที่เธอยังไม่้เข้าใจฉันเลย
ที่หนีบพูด

เป็นเพราะเธอหมดใจละสิ
ใช่สิฉันไม่ได้น่ารักเหมือนใครนิ
คนหมดรักก็อ้างนู้นอ้างนี่ไปเรื่อยแหละ
ทำไมเธอถึงใจร้ายแบบนี้
เธอไม่รักฉันแล้วใช่ไหม
กระดาษยังพูดต่อไปด้วยความหงุดหงิด

ไม่ทันจบประโยค
ที่หนีบก็ตอบมาด้วยน้ำตาว่า
ฉันยังรักเธอนะ แต่ฉันเหนื่อย...
ก่อนจะดีดตัวออกจากกระดาษที่เยอะไป จนกระดาษทั้งหมดปลิวกระจัดกระจายไปทั่ว เหมือนความรู้สึกของทั้งสอง

ไม่มีคำพูดใดๆต่อจากนั้น
มีแต่เสียงร้องไห้ของทั้งสอง
และความเห็นใจที่ต่างกันไปของคนรอบข้าง

บ้างก็เห็นใจกระดาษที่โดนทิ้งไป
บ้างก็เห็นใจที่หนีบที่เหนื่อยเกินทน

เพราะความรักมีหลายเหตุผล
คนแต่ละคนจึงไม่เหมือนกัน
บ้างเป็นตัวร้าย
บ้างเป็นตัวดี
บ้างหวังครอบครอง
บ้างหวังให้เปล่า
บ้างหวังเข้าใจ
บ้างหวังต้องไหว
บ้างเหนื่อยเกินไป...จนสงสารหัวใจตัวเอง

Cr. คิ้วต่ำ