" ฮะจิโค " ฮะจิโคเป็นหมาญี่ปุ่นเพศผู้พันธุ์อาคิตะ เกิดปี ค.ศ. 1923 มันอาศัยอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง ณ ชานเมืองหลวง เจ้านายของมันเป็นศาสตราจารย์ภาควิชาเกษตรกรรม มหาวิทยาลัยโตเกียว ทุก ๆ วัน ฮะจิโคจะไปส่งเจ้านายที่หน้าประตู ครั้นตอนเย็นก็ไปรอท่านที่สถานีรถไฟชิบุยะใกล้บ้านอย่างกระตือรือร้น ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยกัน มันคลอเคลียเจ้านายไม่ห่าง ร่าเริงมีความสุข วันแล้ววันเล่า ทว่าความสุขของมันก็มีจุดสิ้นสุด ในเดือนพฤษภาคมปีหนึ่ง ท่านศาสตราจารย์ไม่ได้กลับบ้าน มันไม่รู้ว่าเจ้านายหายไปไหน มันรู้เพียงว่าไม่นานหลังจากนั้น มันก็ต้องย้ายบ้าน แต่มันมักหนีกลับไปที่บ้านของเจ้านายเก่า เมื่อไม่พบท่านศาสตราจารย์ที่บ้าน มันก็ไปรอท่านที่สถานีรถไฟชิบุยะทุกวัน แต่มันไม่เห็นคนที่มันรอคอยก้าวลงจากรถไฟ ถึงกระนั้นมันก็ไม่ละความพยายาม ยังคงไปเฝ้ารอเจ้านายของมันที่สถานีรถไฟทุกวัน หลายคนซึ่งคุ้นเคยภาพหมากับเจ้าของเดิมช่วยให้อาหารมันระหว่างที่มันรอ เวลาผ่านไปสิบปี ฮะจิโคยังคงรอเจ้านายอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปร วันแล้ววันเล่า ไม่ว่าร้อนหรือหนาว ฮะจิโคหวังว่าเมื่อประตูรถไฟเปิดออก ท่านศาสตราจารย์จะก้าวออกมาหามัน ทว่ามันรอแล้วรอเล่าจากหนุ่มจนแก่ ก็ไร้ผล เจ้านายของมันไม่เคยกลับมาหามันอีกเลย วันหนึ่งในเดือนมีนาคม 1935 มีผู้พบร่างไร้ชีวิตของฮะจิโค ที่ริมถนนสายหนึ่งในชิบุยะ ทั้งชีวิตของมันผ่านไปกับการรอคอยที่ไม่สัมฤทธิ์ผล มันไม่รู้ว่าท่านศาสตราจารย์ตายเพราะหัวใจวายขณะอยู่ในมหาวิทยาลัย ฮะจิโคกลายเป็นสัญลักษณ์ความซื่อสัตย์จงรักภักดี เป็นศูนย์รวมใจของคนในชาติ ญี่ปุ่นเรียกมันว่า ชูเค็น ฮะจิโค แปลว่า ฮะจิโค หมาผู้ซื่อสัตย์ ฮะจิโคถูกฝังในหลุมฝังศพข้างๆ ท่านศาสตราจารย์ที่ Aoyama Cemetery, Minato, Tokyo อนุสาวรีย์โลหะบรอนซ์ของฮะจิโคสร้างขึ้นในปี 1934 ที่สถานีรถไฟชิบุยะ ทุกปีในวันคล้ายวันตายของมัน บรรดาคนรักหมาจะไปทำพิธีรำลึกถึงฮะจิโคที่นี่ Cr. วินทร์ เลียววาริณ

" ฮะจิโค "

ฮะจิโคเป็นหมาญี่ปุ่นเพศผู้พันธุ์อาคิตะ เกิดปี ค.ศ. 1923 มันอาศัยอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง ณ ชานเมืองหลวง เจ้านายของมันเป็นศาสตราจารย์ภาควิชาเกษตรกรรม มหาวิทยาลัยโตเกียว ทุก ๆ วัน ฮะจิโคจะไปส่งเจ้านายที่หน้าประตู ครั้นตอนเย็นก็ไปรอท่านที่สถานีรถไฟชิบุยะใกล้บ้านอย่างกระตือรือร้น ทั้งสองเดินกลับบ้านด้วยกัน มันคลอเคลียเจ้านายไม่ห่าง ร่าเริงมีความสุข วันแล้ววันเล่า

ทว่าความสุขของมันก็มีจุดสิ้นสุด ในเดือนพฤษภาคมปีหนึ่ง ท่านศาสตราจารย์ไม่ได้กลับบ้าน มันไม่รู้ว่าเจ้านายหายไปไหน มันรู้เพียงว่าไม่นานหลังจากนั้น มันก็ต้องย้ายบ้าน แต่มันมักหนีกลับไปที่บ้านของเจ้านายเก่า

เมื่อไม่พบท่านศาสตราจารย์ที่บ้าน มันก็ไปรอท่านที่สถานีรถไฟชิบุยะทุกวัน แต่มันไม่เห็นคนที่มันรอคอยก้าวลงจากรถไฟ ถึงกระนั้นมันก็ไม่ละความพยายาม ยังคงไปเฝ้ารอเจ้านายของมันที่สถานีรถไฟทุกวัน หลายคนซึ่งคุ้นเคยภาพหมากับเจ้าของเดิมช่วยให้อาหารมันระหว่างที่มันรอ

เวลาผ่านไปสิบปี ฮะจิโคยังคงรอเจ้านายอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปร วันแล้ววันเล่า ไม่ว่าร้อนหรือหนาว ฮะจิโคหวังว่าเมื่อประตูรถไฟเปิดออก ท่านศาสตราจารย์จะก้าวออกมาหามัน ทว่ามันรอแล้วรอเล่าจากหนุ่มจนแก่ ก็ไร้ผล เจ้านายของมันไม่เคยกลับมาหามันอีกเลย

วันหนึ่งในเดือนมีนาคม 1935 มีผู้พบร่างไร้ชีวิตของฮะจิโค ที่ริมถนนสายหนึ่งในชิบุยะ ทั้งชีวิตของมันผ่านไปกับการรอคอยที่ไม่สัมฤทธิ์ผล มันไม่รู้ว่าท่านศาสตราจารย์ตายเพราะหัวใจวายขณะอยู่ในมหาวิทยาลัย

ฮะจิโคกลายเป็นสัญลักษณ์ความซื่อสัตย์จงรักภักดี เป็นศูนย์รวมใจของคนในชาติ ญี่ปุ่นเรียกมันว่า ชูเค็น ฮะจิโค แปลว่า ฮะจิโค หมาผู้ซื่อสัตย์

ฮะจิโคถูกฝังในหลุมฝังศพข้างๆ ท่านศาสตราจารย์ที่ Aoyama Cemetery, Minato, Tokyo

อนุสาวรีย์โลหะบรอนซ์ของฮะจิโคสร้างขึ้นในปี 1934 ที่สถานีรถไฟชิบุยะ ทุกปีในวันคล้ายวันตายของมัน บรรดาคนรักหมาจะไปทำพิธีรำลึกถึงฮะจิโคที่นี่

Cr. วินทร์ เลียววาริณ