ถึงคุณ...ใครสักคน . หนูเป็นประชาชนคนตัวใหญ่ธรรมดาๆ คนหนึ่งในประเทศนี้ พ่อแม่หนูก็เป็นคนธรรมดา ไม่ได้มียศฐาบรรดาศักดิ์ หนูซื้อตั๋วหนังเต็มราคา ต่อคิวซื้อคอนเสิร์ตเกาหลี โดนแท็กซี่ปฏิเสธ เพราะต้องส่งรถ หนูสั่งกะเพราไก่ไข่ดาวกิน ไปรักเค้าแล้วเค้าบอกว่าให้ได้แค่คำว่าพี่น้อง ซีวิลวอร์ก็ต้องดูทีหลังคนอื่น จนป่านนี้ไอติมที่เค้ากินกัน ก็ยังไม่ได้กิน เหมือนอีกหลายล้านคน . หนูไม่เคยมีอภิสิทธิ์อะไรเหนือใครทั้งนั้น หนูใช้ชีวิตแบบธรรมดา โตมาในครอบครัวที่พ่อแม่ พร่ำสอนให้เป็นเด็กดี ไม่ให้เบียดเบียนคนอื่น ให้ประกอบอาชีพสุจริต เสียภาษีปีนึงๆ หลายบาท แถมยังติ๊กในช่องบริจาคให้พรรคการเมืองด้วย . หนูไม่เคยเรียกร้องอะไรจากประเทศนี้หรือรัฐบาล ขอคืนภาษีหนูยังขี้เกียจทำเลย ยกเว้นเคยมีครั้งนึงที่เสนอให้ทำหลังคาคลุมกรุงเทพฯ แต่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร หนูเข้าใจว่ามันอาจจะต้องใช้เงินหลายล้าน 39 ล้านคงไม่พอ หนูเข้าใจ . จนมาถึงวันนี้ หนูมีเรื่องอยากขอ คุณ...ใครสักคน รู้มั้ย ว่าคนธรรมดาอย่างหนู จะมีความสุขกับอะไร หนูมีความสุขกับการได้ไปเที่ยว เดินห้าง ได้ดูหนัง ได้เดินดูนั่นดูนี่ ได้นั่งรอใครบางคนที่ป้ายรถเมล์ มีความสุขกับการได้ทำงานเก็บเงิน ซื้ออะไรดีๆ ให้ตัวเอง แล้วถ่ายรูปสวยๆ ลงเฟซบุคตั้งสะเตตัสว่า รางวัลชีวิต พาครอบครัวไปกินอาหารแพงๆ บ้าง หรือไม่หมูย่างข้างทางก็อร่อยดี ใช้ชีวิตเฮฮาไปวันๆ ไม่เชื่อเลื่อนลงไปดูไทม์ไลน์หนูก็ได้ อืม...หนูมีความสุขง่าย ง่ายแบบคนธรรมดา . แม้ว่าบางครั้งที่รถติดแบบสุดๆ ทุกวันศุกร์ มันอาจจะทำให้หนูเป็นทุกข์บ้างหนูเข้าใจ หรือความทุกข์จากเศรษฐกิจอ่อนยวบแบบมะเขือเผา เอาเป็นว่าตั้งแต่หนูเกิดมาจนโตป่านนี้ หนูยังไม่เคยเจอคำว่าเศรษฐกิจดีเลยสักครั้ง หนูเข้าใจ มันเป็นความทุกข์ที่หนูว่า หนูรับมือได้ ถ้ามันแก้ไขไม่ได้ในช่วงอายุขัยของหนู หนูไม่เอาก็ได้ . แต่ ณ ขณะที่หนูยังมีชีวิตน้อยๆ อยู่นี้ ขอได้ไหม ให้หนูได้เดินบนท้องถนน อย่างอุ่นใจ ไม่มีใครมาทำร้าย แล้วบอกว่าจำผิดคน ไม่มีคนมาขู่หนูว่าพ่อแม่เค้าเป็นใคร ไม่มีวัยรุ่น 6 คนเอามีดมาแทง แล้วบอกว่าเพราะน้ำเปลี่ยนนิสัย ไม่มีคนเมาเดินมาตีจนหนูสลบ ให้คนเห็นกันทั้งโลก ไม่มีคนลากหนูไปข่มขืนตามซอยเปลี่ยว ไม่มีนักเลงหัวไม้ ไม่มีลูกท่านหลานเธอขับรถชนใครตายก็ได้ หนูขอมากไปมั้ย . ชั่วชีวิตนี้หนูคงไม่ได้มีชื่อเสียง ไม่มีบริษัทใหญ่โตเป็นของตัวเอง ไม่มีเรือยอร์ช และหนูคงรับรู้รสชาติของฟรัวกรา คาเวียร์และเห็ดทรัฟเฟิลผ่านเวปรีวิว มีแฟนผ่านซีรี่ส์เกาหลี และอาจจะไม่ผอมไปกว่านี้อีกแล้ว . แต่หนูก็ยังมีชีวิต ใช่...หนูยังไม่ตาย หนูยังต้องสู้ ต้องดิ้นรน ต้องอดทน และหนูยังต้องการพื้นที่ปลอดภัย สำหรับความสุขเล็กๆ เพื่อเติมพลังใจให้ชีวิต ขอให้หนูเถอะ . ชีวิตหนูมันอาจจะไม่ได้พิเศษไปกว่าใคร หนูแค่อยากใช้มันให้ดี เท่าที่จะเป็นไปได้ หนูต้องขอใคร...ใครจะให้หนูได้... คุณลุงนายก คุณอาตำรวจ หรือ คุณจิตสำนึกต่อสังคม หรือทุกๆ คน... . ต้องสูญเสียอีกกี่ชีวิต...ถึงจะได้คำตอบ ใคร...จะตอบหนูได้ . อุทิศให้ทุกชีวิตที่สูญเสีย หนูถามแทนให้แล้วนะ # มี่ป๋อง

ถึงคุณ...ใครสักคน
.
หนูเป็นประชาชนคนตัวใหญ่ธรรมดาๆ
คนหนึ่งในประเทศนี้
พ่อแม่หนูก็เป็นคนธรรมดา ไม่ได้มียศฐาบรรดาศักดิ์
หนูซื้อตั๋วหนังเต็มราคา ต่อคิวซื้อคอนเสิร์ตเกาหลี
โดนแท็กซี่ปฏิเสธ เพราะต้องส่งรถ
หนูสั่งกะเพราไก่ไข่ดาวกิน
ไปรักเค้าแล้วเค้าบอกว่าให้ได้แค่คำว่าพี่น้อง
ซีวิลวอร์ก็ต้องดูทีหลังคนอื่น
จนป่านนี้ไอติมที่เค้ากินกัน ก็ยังไม่ได้กิน
เหมือนอีกหลายล้านคน
.

หนูไม่เคยมีอภิสิทธิ์อะไรเหนือใครทั้งนั้น
หนูใช้ชีวิตแบบธรรมดา โตมาในครอบครัวที่พ่อแม่
พร่ำสอนให้เป็นเด็กดี ไม่ให้เบียดเบียนคนอื่น
ให้ประกอบอาชีพสุจริต เสียภาษีปีนึงๆ หลายบาท
แถมยังติ๊กในช่องบริจาคให้พรรคการเมืองด้วย
.
หนูไม่เคยเรียกร้องอะไรจากประเทศนี้หรือรัฐบาล
ขอคืนภาษีหนูยังขี้เกียจทำเลย
ยกเว้นเคยมีครั้งนึงที่เสนอให้ทำหลังคาคลุมกรุงเทพฯ
แต่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร
หนูเข้าใจว่ามันอาจจะต้องใช้เงินหลายล้าน
39 ล้านคงไม่พอ หนูเข้าใจ
.
จนมาถึงวันนี้ หนูมีเรื่องอยากขอ คุณ...ใครสักคน
รู้มั้ย ว่าคนธรรมดาอย่างหนู จะมีความสุขกับอะไร
หนูมีความสุขกับการได้ไปเที่ยว เดินห้าง ได้ดูหนัง
ได้เดินดูนั่นดูนี่ ได้นั่งรอใครบางคนที่ป้ายรถเมล์
มีความสุขกับการได้ทำงานเก็บเงิน ซื้ออะไรดีๆ ให้ตัวเอง
แล้วถ่ายรูปสวยๆ ลงเฟซบุคตั้งสะเตตัสว่า รางวัลชีวิต
พาครอบครัวไปกินอาหารแพงๆ บ้าง
หรือไม่หมูย่างข้างทางก็อร่อยดี
ใช้ชีวิตเฮฮาไปวันๆ ไม่เชื่อเลื่อนลงไปดูไทม์ไลน์หนูก็ได้
อืม...หนูมีความสุขง่าย ง่ายแบบคนธรรมดา
.
แม้ว่าบางครั้งที่รถติดแบบสุดๆ ทุกวันศุกร์
มันอาจจะทำให้หนูเป็นทุกข์บ้างหนูเข้าใจ
หรือความทุกข์จากเศรษฐกิจอ่อนยวบแบบมะเขือเผา
เอาเป็นว่าตั้งแต่หนูเกิดมาจนโตป่านนี้
หนูยังไม่เคยเจอคำว่าเศรษฐกิจดีเลยสักครั้ง หนูเข้าใจ
มันเป็นความทุกข์ที่หนูว่า หนูรับมือได้
ถ้ามันแก้ไขไม่ได้ในช่วงอายุขัยของหนู หนูไม่เอาก็ได้
.
แต่ ณ ขณะที่หนูยังมีชีวิตน้อยๆ อยู่นี้ ขอได้ไหม
ให้หนูได้เดินบนท้องถนน อย่างอุ่นใจ ไม่มีใครมาทำร้าย
แล้วบอกว่าจำผิดคน ไม่มีคนมาขู่หนูว่าพ่อแม่เค้าเป็นใคร
ไม่มีวัยรุ่น 6 คนเอามีดมาแทง
แล้วบอกว่าเพราะน้ำเปลี่ยนนิสัย
ไม่มีคนเมาเดินมาตีจนหนูสลบ ให้คนเห็นกันทั้งโลก
ไม่มีคนลากหนูไปข่มขืนตามซอยเปลี่ยว ไม่มีนักเลงหัวไม้
ไม่มีลูกท่านหลานเธอขับรถชนใครตายก็ได้
หนูขอมากไปมั้ย
.
ชั่วชีวิตนี้หนูคงไม่ได้มีชื่อเสียง
ไม่มีบริษัทใหญ่โตเป็นของตัวเอง
ไม่มีเรือยอร์ช และหนูคงรับรู้รสชาติของฟรัวกรา
คาเวียร์และเห็ดทรัฟเฟิลผ่านเวปรีวิว
มีแฟนผ่านซีรี่ส์เกาหลี และอาจจะไม่ผอมไปกว่านี้อีกแล้ว
.
แต่หนูก็ยังมีชีวิต ใช่...หนูยังไม่ตาย หนูยังต้องสู้
ต้องดิ้นรน ต้องอดทน และหนูยังต้องการพื้นที่ปลอดภัย
สำหรับความสุขเล็กๆ เพื่อเติมพลังใจให้ชีวิต
ขอให้หนูเถอะ
.
ชีวิตหนูมันอาจจะไม่ได้พิเศษไปกว่าใคร
หนูแค่อยากใช้มันให้ดี
เท่าที่จะเป็นไปได้ หนูต้องขอใคร...ใครจะให้หนูได้...
คุณลุงนายก คุณอาตำรวจ หรือ คุณจิตสำนึกต่อสังคม
หรือทุกๆ คน... 
.
ต้องสูญเสียอีกกี่ชีวิต...ถึงจะได้คำตอบ
ใคร...จะตอบหนูได้
.
อุทิศให้ทุกชีวิตที่สูญเสีย
หนูถามแทนให้แล้วนะ

# มี่ป๋อง