ชายผู้หนึ่งได้เสียชีวิตลง ในตอนที่เขารู้สึกตัวว่าได้ตายไปแล้ว เขาก็เห็นเทพองค์หนึ่งเดินถือกระเป๋าเข้ามาหาเขา แล้วพระองค์ได้เอ่ยขึ้นว่า เทพ : เรียบร้อยแล้วหนุ่มน้อย ถึงเวลาไปแล้ว! ชายหนุ่ม : ทำไมเร็วนักละครับ? ผมยังมีเรื่องราว ที่ต้องทำอีกมากมาย.... เทพ : ขอโทษด้วย เวลาของเธอหมดแล้ว! ชายหนุ่ม : ในกระเป๋าของท่านคืออะไรครับ? เทพ : นี่คือของๆเธอ! ชายหนุ่ม : ของๆผม! คืออะไรครับ? เป็นทรัพย์สิน เสื้อผ้า หรือว่าเงินครับ? เทพ : สิ่งที่เธอพูดมา มันไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก แล้วหนุ่มเอ๋ย นั่นมันเป็นสมบัติของในโลก! ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้นมันก็คงเป็นความทรงจำ ของผมสินะ! เทพ : ความทรงจำเป็นสมบัติของกาลเวลา ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้นคงเป็นความสามารถ ของผม! เทพ : ความสามารถเป็นสมบัติของโลกอีกเช่นกัน ชายหนุ่ม : หรือจะเป็นญาติมิตรของผม? เทพ : ไม่ใช่ เขาเหล่านั้นเป็นเพียงผู้คนที่ผ่านเข้า มาในชีวิตของเธอเท่านั้นเอง ชายหนุ่ม : หรือเป็นลูกเมียของผม? เทพ : ไม่ ลูกเมียเป็นเพียงแค่ความระลึกของเธอ เท่านั้น ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้นคงเป็นร่างของผมแน่ๆ เทพ : ไม่ใช่ ร่างของเธอนั้นเป็นสมบัติของดิน ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้น มันคงเป็นจิตญาณ ของผมสินะ เทพ : น่าเวทนา เด็กหนุ่มเอ๋ย เธอเข้าใจผิดแล้ว จิตญาณของเธอนั้นเป็นของเบื้องบน ชายหนุ่มรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง เขารับกระเป๋ามาด้วยมืออันสั่นเทา เมื่อเขาเปิดกระเป๋าออกมา ข้างในกระเป๋าใบนั้นกลับมีแต่ความว่างเปล่า... เขาถามเทพด้วยความหมดอาลัยตายอยาก ชายหนุ่ม : ทุกสิ่งที่ผมเคยมี มันไม่เคยเป็นของผม เลยหรือ? เทพ : ใช่แล้ว เธอเข้าใจถูกแล้ว ทุกสิ่งในโลกที่ เธอหามา ไม่มีสิ่งใดที่เป็นของเธอเลย ชายหนุ่ม : แล้วอะไรที่เป็นของผม? เทพ : ลมหายใจเป็นของเธอ! นั่นคือสิ่งเดียว ที่เป็นของเธอในตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่! ………………………….. ชีวิตคนเรา แค่ชั่วพริบตา รักษาทุกขณะเวลาที่คุณยังมีลมหายใจอยู่ จงรักชีวิตและถนอมชีวิต..... Cr. ฉัตรชนก เกตุชรา

ชายผู้หนึ่งได้เสียชีวิตลง ในตอนที่เขารู้สึกตัวว่าได้ตายไปแล้ว เขาก็เห็นเทพองค์หนึ่งเดินถือกระเป๋าเข้ามาหาเขา
แล้วพระองค์ได้เอ่ยขึ้นว่า

เทพ : เรียบร้อยแล้วหนุ่มน้อย ถึงเวลาไปแล้ว!
ชายหนุ่ม : ทำไมเร็วนักละครับ? ผมยังมีเรื่องราว
                 ที่ต้องทำอีกมากมาย....
เทพ : ขอโทษด้วย เวลาของเธอหมดแล้ว!

ชายหนุ่ม : ในกระเป๋าของท่านคืออะไรครับ?
เทพ : นี่คือของๆเธอ!

ชายหนุ่ม : ของๆผม! คืออะไรครับ? เป็นทรัพย์สิน
                เสื้อผ้า หรือว่าเงินครับ?
เทพ : สิ่งที่เธอพูดมา มันไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก
          แล้วหนุ่มเอ๋ย นั่นมันเป็นสมบัติของในโลก!

ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้นมันก็คงเป็นความทรงจำ
                 ของผมสินะ!
เทพ : ความทรงจำเป็นสมบัติของกาลเวลา

ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้นคงเป็นความสามารถ
                 ของผม!
เทพ : ความสามารถเป็นสมบัติของโลกอีกเช่นกัน

ชายหนุ่ม : หรือจะเป็นญาติมิตรของผม?
เทพ : ไม่ใช่ เขาเหล่านั้นเป็นเพียงผู้คนที่ผ่านเข้า
          มาในชีวิตของเธอเท่านั้นเอง

ชายหนุ่ม : หรือเป็นลูกเมียของผม?
เทพ : ไม่ ลูกเมียเป็นเพียงแค่ความระลึกของเธอ
          เท่านั้น

ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้นคงเป็นร่างของผมแน่ๆ
เทพ : ไม่ใช่ ร่างของเธอนั้นเป็นสมบัติของดิน

ชายหนุ่ม : ถ้าอย่างนั้น มันคงเป็นจิตญาณ
                ของผมสินะ
เทพ : น่าเวทนา เด็กหนุ่มเอ๋ย เธอเข้าใจผิดแล้ว
          จิตญาณของเธอนั้นเป็นของเบื้องบน

ชายหนุ่มรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง
เขารับกระเป๋ามาด้วยมืออันสั่นเทา
เมื่อเขาเปิดกระเป๋าออกมา
ข้างในกระเป๋าใบนั้นกลับมีแต่ความว่างเปล่า...
เขาถามเทพด้วยความหมดอาลัยตายอยาก

ชายหนุ่ม : ทุกสิ่งที่ผมเคยมี มันไม่เคยเป็นของผม
                 เลยหรือ?
เทพ : ใช่แล้ว เธอเข้าใจถูกแล้ว ทุกสิ่งในโลกที่
          เธอหามา ไม่มีสิ่งใดที่เป็นของเธอเลย

ชายหนุ่ม : แล้วอะไรที่เป็นของผม?
เทพ : ลมหายใจเป็นของเธอ! นั่นคือสิ่งเดียว
          ที่เป็นของเธอในตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่!

…………………………..

ชีวิตคนเรา แค่ชั่วพริบตา
รักษาทุกขณะเวลาที่คุณยังมีลมหายใจอยู่
จงรักชีวิตและถนอมชีวิต.....

Cr. ฉัตรชนก เกตุชรา