ไม่ต้องรักฉันจนล้นฟ้า แต่ขอให้นักนิรันดร์
สักเดือนก่อน มีคนไข้เป็นคุณตาวัยเกษียณอายุแล้ว เดินทางมาจากประเทศเดนมาร์คกับภรรยา เกิดป่วยกระทันหันและมีอันต้องสิ้นสุดแผนการเดินทางไว้ ที่โรงพยาบาล และลุงหมอได้เป็นเจ้าของไข้
อาการป่วยก็ถือว่าร้ายแรง ชนิดที่ว่าต้องเตรียมตัวเพื่อกลับไปรักษาต่อที่บ้านอีกยกใหญ่ เป็นเรื่องที่ไม่น่าจะยิ้มออกได้สำหรับคนที่เดินทางไกลเพื่อตั้งใจมาพักผ่อน
ระหว่างที่คุณตาต้องนอนฉีดยาให้น้ำเกลือ.. เวลาลุงหมอไปเยี่ยมก็จะเห็นแกนั่งๆนอนๆอ่านหนังสืออย่างสบายใจ เลยถามว่า ภรรยาคุณตาไปไหน แกบอกว่า ..."ออกไปเที่ยว!"
หลายวันต่อๆมาก็ยังเป็นเหมือนเดิม ลุงหมอไปก็เจอคุณตาอยู่คนเดียวในห้อง แต่ที่เพิ่มมาคือ มีขิง วางอยู่บนโต๊ะกองอยู่หลายหัว แล้วก็มีสมุนไพรของท้องถิ่นเพิ่มขึ้นมาทุกวันทุกวัน ถามว่าได้มายังไง คุณตาบอกว่า ภรรยาไปซื้อมาจากตลาด
จนใกล้จะถึงวันเดินทางกลับ คราวนี้ถึงจะได้เจอกับทั้งสองคนอยู่พร้อมหน้า ลุงหมอเลยถามด้วยความสนใจว่าออกไปซื้อของพวกนี้มายังไง คุณยายแกเล่าด้วยความภูมิใจ ว่าเดินไปซื้อที่ตลาดมีแต่ของถูกใจ และก็ยังได้เดินไปเที่ยวทั่วเมืองจนจำทางได้หมด แถมยังได้เดินขึ้นเขาที่อยู่ใกล้ ๆโรงพยาบาลพูดไปก็หัวเราะชอบใจ
เสียงคุณตาแทรกขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีว่า "มันเป็นวันหยุดพักผ่อนของเขาไม่ใช่ของฉัน"
คุณยายก็เลยตอบไปว่า "ก็เธอป่วย แต่ฉันไม่ได้ป่วยด้วย"
แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุข
ลุงหมอคิดว่าความรักของทั้งสองคนไม่ได้หายไปไหน แต่มันไม่เหมือนกับความรักในแบบหนุ่มสาวแล้วที่จะต้องคอยอยู่ใกล้ชิดจับมือกันตลอดเวลา ฉันทุกข์เธอต้องทุกข์ด้วย รักกันจนหายใจไม่ออก
เพียงแต่คนสองคนอาจจะรักกันจนถึงจุดที่ว่า
ฉันรับรู้นะว่าเธอกำลังทุกข์ หรือกำลังสุข และฉันยังอยู่เป็นเพื่อนด้วยกันที่นี่แหละ ไม่หนีไปไหนไกลหรอก
Cr. ลุงหมอขอพักร้อน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น