ฉันเขียนชื่อเธอลงไปบนผืนทราย
ขอพรไว้ เมื่อน้ำทะเลพัดไป ให้ฉันจงลืมเธอ
เมื่อน้ำทะเลพัดมา ชื่อเธอเลือนไป
แต่ฉันยังจำเธอขึ้นใจ เหมือนเดิม
ทำไม....
เพราะเธอเขียนเขาไว้ในใจไง
ฉันช่วยลบไม่ได้หรอก
น้ำทะเลพูดออกมา
แล้วฉันจะทำไงดี
ฉันถามน้ำทะเล
ไม่ต้องทำอะไร
ไม่ต้องพยายามลืม
เพราะมันจะยิ่งจำ
ใช้ชีวิตตามปกติ
หายใจตามปกติ
กินข้าวตามปกติ
นอนตามปกติ
เจ็บบ้างให้ใจได้จำ
จำไว้ว่า " เขาไม่รักเรา "
อืม ฉันจะจำไว้
ฉันพูดไปร้องไห้ไป
"แต่มีอีกสิ่งที่เธอควรจำขึ้นใจ
ให้มากกว่าเขาไม่รักเรา
คือ เราควรรักตัวเองให้มากๆนะ"
ทะเลพูดก่อนเงียบไป
พร้อมกับตะวันที่กำลังลับขอบฟ้า
และตัวฉันที่กำลังกอดตัวเอง
ให้แน่นกว่าเมื่อวาน :)
Cr. นิทานหัวเถิก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น